Do chwili, gdy nie udowodniono przed sądem zarzucanej oskarżonemu winy, uznaje się go za niewinnego. Tak, w prosty sposób, można wyjaśnić pojęcie domniemania niewinności. To oznacza, że w czasie całego procesu przyjmuje się, że oskarżony nie popełnił zarzucanego mu czynu do momentu, gdy nie zostanie mu udowodniona wina i sąd orzeknie wyrok prawomocnym.

Dla oskarżonego oznacza to zwolnienie go od obowiązku udowodnienia swej niewinności, którą przyjmuje się z założenia, a którą ma obalić oskarżyciel, udowadniając jego winę. Dla sądu i organów ścigania domniemanie niewinności oznacza nakaz traktowania oskarżonego, jako niewinnego zarzucanych mu czynów, niezależnie od posiadanego już przekonania i zebranych dowodów przeciw niemu. Nie wymusza to jednak subiektywnego przekonania organu, że oskarżony jest niewinny, dlatego możliwe jest stosowanie wobec niego, w toku procesu, środków zapobiegawczych, w tym także tymczasowego aresztowania. Tymczasowy areszt stosowany jest jako środek zapobiegawczy mataczeniu i jakiejkolwiek formie utrudniającej śledztwo oraz proces.

Wszelkiego rodzaju środki zapobiegawcze stosowane są w chwili, gdy dowody poszlakowe wskazują na winę podejrzanego. Osadzony w areszcie ma prawo do nieograniczonego kontaktu z prawnikiem broniącym go w procesie sądowym.